Ήταν παλιοί καιροί

κι ήμουνα σ’ αμφιθέατρα
σε κήπους θεϊκούς
στωική και ονειροπόλα
κι εκεί πατούσες το κορμί μου
να το νιώσεις έλεγες
γιατί οι νίκες έχουν χρόνο για τον
ηττημένο μόνο
σε βλέπω που ετοιμάζεις
την πομπή που θα μας πάρει
εσένα σ’ ουρανό
και μένα σ’ άλλο μάρτυρα,
στου νου φεγγάρι
τώρα θα το δεχτώ να με νικήσεις
όπως το σχεδίαζες
καλόψυχα να σώσω τα μετάλλιά σου

Όταν πλησιάζουν οι εχθροί

όταν κοντέψουν οι ωκεανοί
το στενό
στο φαράγγι αντέχει
στις διαταγές του πνεύματος αρκούν
κρατήθηκαν τ’ αντίτιμα
στις τρύπιες εσοχές των εσωρούχων
δεν χάθηκε τίποτε,
τίποτε
δεν έπαψε τίποτε
τίποτε
καρτερικά τα μέτρα
του μυαλού τα δέχονται
τα ηχεία
κι είναι μοιχεία να μην ελπίζεις
μ’ ένα άδειο κουβά στη βροχή

*Από την “Αισθητική της σκιάς” (Από την ειδική σειρά βιβλίων “Άμισθα Χρόνια”), Μελβούρνη