Όλοι οι εμπρηστές επικηρύχτηκαν
κι οι φίλοι μου συστήνουν να προσέχω,
να μη σκορπίζω απρόσεχτα τους στίχους μου,
να κρατώ μακρυά το δαυλό,
που πυρπολεί τις νύχτες μου,
απειλώντας τον ύπνο των άλλων.

Πως με προσέχουν τί μ’ αυτό;
Κι αν μ’ αγαπούνε τί σημαίνει;
Τόσο καιρό δε μπόρεσαν να δουν,
να καταλάβουν πόσο έχω πια αλλάξει,
πόσο προσέχω συγκεντρώνοντας τους στίχους μου,
με πόση τέχνη τους πλέκω χάρτινα ανθοστέφανα
ή τους προσφέρω ευγενικά σε λευκώματα λησμονημένα.

΄Ο,τι μπορούσε να καεί, έχει καεί
και το μπαρούτι στις καρδιές έχει μουλιάσει.

(Κι αν τούτο που σας λέω τώρα δα σωστό δεν είναι, συγχωρέστε με.
Σαν άνθρωπος κι εγώ μπορεί να κάνω λάθος).