ΑΣ ΠΟΥΜΕ ΟΤΙ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΤΗΚΑΜΕ

Μόλις φύγαμε απ’ τη Λιβαδειά.

Γιατί άργησες;

Τι έκαμες τόση ώρα;

Σε περίμεναν τα τρένα για μένα.

Δε φάνηκες.

Παρατηρούσα τον ορίζοντα.

Ανελλιπώς σε επισκεπτόμουν στο παρελθόν

θυμάμαι, ω κρύα θύμηση,

φόρους τιμής στη συνεχή ροή σου

κι εσύ δεν πρόφτασες

να μ’ αποχαιρετήσεις

στο τελευταίο ταξίδι

το πιο γκρίζο απ’ όλα.

Σε κείνο το βαθούλωμα

οι υδροφόροι αδένες μου

το γέμισαν, θυμάσαι;
Πώς θα πλανάσαι τώρα

τόσο μα τόσο ασήμαντη;

ΕΡΩΤΙΚΟ

Όπως συμβαίνει με τους ερωτευμένους
όσοι τσακίζονται να τους αγαπήσουν
δεν είναι άνθρωποι
και όσοι είναι άνθρωποι δεν τους αγαπούν.

ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ

Τα σύνορα της αιχμαλωσίας μας
ακανθώδη, αδόμητα
ορίζονται παραταγμένα
παρατάσσονται οριζόντια
αποτελούνται·

χέρια που ανυψώνονται στον ουρανό
φωνές που αντηχούν απόγνωση
Θεό αφυπνιστή, μαντάτα σωτηρίας.

Τα θεμέλια της ύπαρξης σείονται
κλονίζονται αλλόφρονα το ένα μετά το άλλο
συντρίβονται το παρελθόν
το παροντικό και το μελλούμενο
καταπίνονται σε δίνες τα υπάρχοντα
σε κιβωτούς κατατροπώνονται βιαστικά.

Απομεινάρια ενός πολιτισμού
που ξέχασε να υπάρχει
-δεν έμαθε ποτέ του-
που ταξιδεύουν
ταξιδεύουν
σε άγνωστο προορισμό.

Και ο χρόνος με τις τρεις πτυχές του
στροβιλίζεται ερωτικά τώρα σε σπείρες
και είναι θέμα χρόνου.
Και ταξιδεύουν
ταξιδεύουν
σε άγνωστο προορισμό.

*Ο Στάθης Ιντζές γεννήθηκε στην Λάρισα το 1986. Σπούδασε Ηλεκτρολογία στην Χαλκίδα. Το 2001 εκδόθηκε η πρώτη του ποιητική συλλογή «Συνωμοσία Ταυτοχρονισμού» από τις Εκδόσεις Γαβριηλίδης.