Δεν ξέρω

Νομίζω πως ο τρόπος σου να γελάς
είναι πιο γλυκός απ’ τον ήλιο
πάνω σ’ αυτό το βάζο με τα λουλούδια
που ήδη έχουν λιγάκι
μαραθεί –

νομίζω πως ίσως είναι καλά
να πέφτουν στα διάβα μου
όλα τα δέντρα –

να είμαι μια λευκή έρημη πλατεία
για τη φωνή σου – που ίσως
σχεδιάζει μονοπάτια
για έναν καινούργιο κήπο.

Ντροπαλότητα

Αν κάποια από τις φτωχές μου λέξεις
σ’ αρέσει
και μου το πεις
ακόμη και με τα μάτια μόνο
αφήνομαι
σ’ ένα μακάριο γέλιο
αλλά και τρέμω
σαν μια νεαρή μανούλα
που ακόμη κοκκινίζει
αν ένας περαστικός τής πει
πως το μωρό της είναι όμορφο.

*Μετάφραση: Άννα Γρίβα
**Αναδημοσίευση από το περιοδικό “Ένεκεν”.