Φωνή γυναίκας

Γεννήθηκα παντρεμένη με σένα ενώ ήσουν στρατιώτης.
ξέρω πως στα εμβατήρια και τους πολέμους
ατελείωτες εποχές σε τραβούν μακριά μου.

Σκυμμένη στο τζάκι μαζεύω στάχτες,
πάνω στο κρεβάτι σου άπλωσα μια σημαία –
αλλά όταν σε σκέφτομαι στο στρατόπεδο
βρέχει στο φθινοπωρινό σώμα μου
όπως σ’ ένα κομμένο δάσος.

Όταν δονείται ο ουρανός του Σεπτέμβρη
και μοιάζει με γιγάντιο άρμα πάνω στα βουνά,
κόκκινα φασκόμηλα ανοίγονται στην καρδιά μου.

Με καλείς,
με χρησιμοποιείς
με την πίστη που δίνεις στα πράγματα,
σαν νερό που χύνεις στα χέρια σου
ή σαν μάλλινο ρούχο που σου τυλίγει το στήθος.

Είμαι ο αδύναμος φράκτης του κήπου σου
που στέκεται άλαλος μέχρι να ανθίσεις
Κάτω από πομπές ανέστιων άστρων.

Βεβαιότητα

Εσύ είσαι η χλόη και η γη, το αίσθημα
να βαδίζει κάποιος με γυμνά πόδια
σε ένα οργωμένο αγρό.
Για σένα έδενα την κόκκινη ποδιά μου
και τώρα λυγίζω σ’ αυτή τη βουβή
βυθισμένη πηγή μέσα σε μια αγκαλιά βουνών:
ξέρω πως άξαφνα
– το μεσημέρι θα σκορπίσει με τις κραυγές
των σπίνων του –
θα ξεχειλίσει το πρόσωπό σου
στον γαλήνιο καθρέπτη, δίπλα στο δικό μου.

Η χαρά

Ρωτούσα με μάτια κλειστά
– τι θα είναι
αύριο η κούκλα μου; –

Έτσι σ’ έκανα να επαναλαμβάνεις
γελώντας τις γλυκές λέξεις
– η σύζυγος,
η μαμά –

Παραμύθι
του χρόνου της αγάπης –
βαθιά γουλιά-ζωή
που τελείωσε –
χαρά ακίνητη μέσα στην καρδιά
όπως ένα μαχαίρι στο ψωμί.

Η Antonia Pozzi γεννήθηκε στο Μιλάνο το 1912 και αυτοκτόνησε το 1938. Σπούδασε Φιλοσοφία, ταξίδεψε σε αρκετές χώρες, εντάχθηκε σε κύκλους διανοουμένων της εποχής της. Ωστόσο, όσο ζούσε δεν δημοσίευσε κάτι καθώς η ποίηση ήταν ένα καλά κρυμμένο μυστικό της, μια καθαρά προσωπική εμπειρία και συνομιλία με τον εαυτό της. Μετά το θάνατό της βρέθηκαν τετράδια με εκατοντάδες ποιήματά της. Όμως, το οικογενειακό της περιβάλλον αφαίρεσε από την πρώτη έκδοση των ποιημάτων αυτών τίτλους και στίχους που παρέπεμπαν στην αυτοκτονία της ή σε ερωτικό περιεχόμενο. Όλες οι επόμενες εκδόσεις μέχρι το 1989 είχαν βασιστεί στην πρώτη έκδοση. Σήμερα πλέον το αρχειακό υλικό έχει αποκατασταθεί και έτσι μπορούμε να μιλήσουμε για μια από τις πιο σημαντικές Ιταλίδες ποιήτριες. Η ποίησή της είναι έντονα λυρική, προσωπική, χαμηλόφωνη, γεμάτη εικόνες από την παιδική ηλικία, φευγαλέες στιγμές της καθημερινότητας, τα ταξίδια της στην Ευρώπη και την Αφρική. Γράφει για να αντιμετωπίσει υπαρξιακούς φόβους, βασανιστικά ερωτήματα και την ασφυκτική ζωή σε μια κοινωνία που βίωνε το φασισμό. “Η ποίηση είναι μια κάθαρση του πόνου, όπως η απεραντοσύνη του θανάτου είναι η κάθαρση της ζωής” έλεγε η ίδια.
Η μετάφραση από τα ιταλικά των ποιημάτων αυτών είναι της Άννας Γρίβα. Η Άννα Γρίβα γεννήθηκε στην Αθήνα το 1985 και σπούδασε Ελληνική Φιλολογία. Το 2010 κυκλοφόρησε την ποιητική συλλογή “Η φωνή του σκοτωμένου” από τις εκδόσεις “Χαραμάδα”. Αναμενόταν να εκδοθεί η δεύτερη συλλογή της με τίτλο “Οι μέρες που ήμασταν άγριοι”. Ποιήματα και μεταφράσεις της έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα περιοδικά.

*Αναδημοσίευση από το περιοδικό “Ένεκεν”, τεύχος Ιανουαρίου-Μαρτίου 2012 (σελ. 124-135).