Στης ζωής το μονοπάτι σπείρε ευχές
απαράμιλλης εγκάρδιας,
χάραξε την κορυφή στα μάτια σου,
σήκω από το άθλιο δέντρο που σε ριζώνει
εκεί,
άθυρμα του εαυτού σου,
και πέτα, φιλώντας τ’ αστέρια,
αγκάλιασε το φεγγάρι
ψιθυρίζοντας έρωτες στη θάλασσα,
la petite mort,
εγκωμίασε ό,τι πιο αληθινό σε αξίωσε,
σαν πέταγμα της πεταλούδας,
τρέξε, ο ήλιος δύει
βυθίζοντας τον κόσμο στο Ζόφο,
όχι εσένα….

Carpe diem…

Για την επανάσταση της ζωής, μιμήσου το κύμα,
φτάσε στην αμμουδιά κάνοντας έρωτα στο κύμα…

Στο ηλιοβασίλεμα…

Μην κοιτάξεις πίσω, το χθες παραμονεύει…

*Carpe diem=αδράξτε τη μέρα

*Το ποίημα αυτό απέσπασε το Β’ Βραβείο στον Ετήσιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό 2012 του Ελληνο-Αυστραλιανού Πολιτιστικού Συνδέσμου Μελβούρνης