Η μοναξιά διάβρωσε το κέλυφος του νου.
Γύρω απ’ το κορμί ορθώσαμε
ηλεκτροφόρα σύρματα.
Έπειτα κλειδώσαμε
την κερκόπορτα της καρδιάς
και λιώσαμε το κλειδί
μην το βρει κάποιος επίδοξος ληστής.
Οι σχέσεις μας ρηχές,
σχεδόν ανύπαρκτες,
καλυμμένες με φθηνό πλαστικό.
Γίναμε εκτελεστές,
πολεμικές μηχανές
έτοιμες να εξοντώσουν κάθε επικοινωνία.

Σφίγγουμε πια τα χέρια απ’ απόσταση.
Στο πρόσωπο μια μάσκα με παγωμένο χαμόγελο.
Μάθαμε να φλυαρούμε με τη σιωπή,
ν’ ακούμε μ’ ωτοασπίδες στ’ αυτιά.
Οι λέξεις αλλοιώνονται πριν βγουν απ΄το στόμα,
γίνονται θηλειά στο λαιμό.
Μιλάμε μόνο με τη σκιά μας,
αλλά δεν παίρνουμε απάντηση.

Χρόνια τώρα,
βουλιάζουμε στην αλαζονεία του «εγώ»,
κρυμμένοι πίσω από μαύρα γυαλιά.

* Το ποίημα αυτό έλαβε Έπαινο στον Ετήσιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Ελληνο-Αυστραλιανού Πολιτιστικού Συνδέσμου Μελβούρνης 2012.