Σχετικότητες

Αφετηρία εσύ, μου είπαν
Κι εγώ είπα το τέλος.
Μέγα μέγεθος σε θεωρούν.
Εγώ, το απόλυτο μηδέν.
Δεν σε έχουν συναντήσει
Παρά μονάχα σε βιβλία
Και διδασκαλίες μυστικιστικές.
Δεν ρώτησαν κι εμένα
Που ένα πρωί μου χτύπησες
Την πόρτα κι είπες
-Χαιρέτα τον πατέρα σου,
φεύγουμε σήμερα ταξίδι.

Χωρίς κατάλυση

Θέλει χρόνο η λήθη να κάνει τη δουλειά της.
Να με ξεγράψει εντελώς απ’ το κιτάπι.

Κάτι τέτοιες ώρες νοσταλγώ
τις ξεχασμένες μέρες.
Μα δεν τις συλλογιέμαι και πολύ
μην τις ταράξω.

Μ’ αρέσει να τις σκέφτομαι
Γυμνές, άγνωστες, ξένες
Σε μπλε βυθούς ανάσκελα
Ν’ ατενίζουν το σκοτάδι.

Liberty

Ορθια, στην αποβάθρα
σήκωσα το χέρι μου
γνέφοντας ασυναίσθητα
στο άπειρο.

Μέσα μου νοερά
αποχαιρετούσα
όλα τα ποιήματα
που ξέφυγαν από μένα.

*Αναδημοσίευση από το http://www.poema.gr/poem.php?id=354&pid=28
ΠΑΡΑΠΟΜΠΗ: http://antipoihsh.wordpress.com