Αχνά πρόσωπα μ’ αχνές θύμησες
είναι απ’ τις λευκές οπτασίες
αυτές τις ακίνητες φιγούρες
που φέρνουν τρεχάματα
στους διαδρόμους με τις άσπρες μπλούζες

άναρθρες οι πτυχές του λευκού
καμώνεται το λαμπερό
μα δεν απηχεί κανένα χρωματισμό

εμφανές αλλά κι αόριστο
χωρίς χρέος μα μ’ ένα σκοπό
να υφάνει σαν την αράχνη
λευκό ιστό να μας καταβροχθίσει
με μισόλογα και δικαιολογίες

γι’ αυτό
να μην αφήσουμε το άσπρο
να εξορίσει τα άλλα χρώματα.