Η “Γαλάζια Μηχανή” είναι το μοναδικό βιβλίο με ποίηση και σκέψεις του Γιώργου Φιλιππίδη που εκδόθηκε τρία χρόνια μετά το θάνατό του. Ο Γιώργος Φιλιππίδης γεννήθηκε στο 1977 στην Αθήνα και είχε περάσει στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών όπου και φοιτούσε. Συνεργάστηκε με τα περιοδικά “Ιδεότροπο” και “Αντί”. Τον Ιούλιο του 1997, μέσα στη ζέστη του καλοκαιριού, αφαίρεσε τη ζωή του με έναν τρόπο που τον ανύψωσε στα μάτια αρκετών ως κάποιον «ένθεο ερωτικό επαναστάτη».

Γράφει, ανάμεσα στα άλλα, η ποιήτρια Ευτυχία Παναγιώτου: “Τα ποιήματά του, γραμμένα δύο χρόνια πριν πεθάνει, έγιναν βιβλίο το 2000 με τον τίτλο ‘Γαλάζια Μηχανή”. Τα ποιήματά του αυτά (αν και δεν ξέρουμε πόσα είχε πράγματι γράψει) μαρτυρούν μια πολύ ώριμη για την ηλικία αμφισβήτηση του κόσμου, του κράτους, του ανθρώπου, σε παγκόσμιο βεληνεκές, ενώ παράλληλα είναι διάστικτα από το πάθος του έρωτα και την ποίηση κλειστού δωματίου. Η κραυγή του, που σου τρυπά τα σωθικά, είναι τόσο η φωνή της αντίστασης στον πόνο και στο ζόφο, όσο και η παραίτηση που χαρακτηρίζει κάποιον που έχει ήδη ονοματίσει τα πράγματα γύρω του. Το όνομα που χάρισε στα πράγματα μπορεί και να συγγένευε με λέξεις όπως «φαρσοκωμωδία», «τραγέλαφος», «ρώσικη ρουλέτα του θανάτου».

Πάθος εξωστρεφές, ανήσυχο και ανησυχαστικό, που δεν εκτονώνεται, περισσότερο επιβάλλεται ως τελευταία κατάθεση, ως κύκνειο άσμα. Ο ποιητής που κραυγάζει τόσο ώστε να του κόβονται τα λαρύγγια είναι εκείνος που ποθεί διακαώς να ζήσει – η νοημοσύνη του ωστόσο είναι τόσο υψηλή ώστε να ξέρει από πριν, την ώρα που στέκεται στο ημίφως, πως η ζωή, όπως μας την παρέδωσαν και όπως παθητικά τη συνεχίζουμε, δεν είναι ζωογόνος. Βλέπει, αξιολογεί και κυρίως νιώθει γύρω του κάτι που δεν είναι λιγότερο μα αντίθετο προς αυτό που μαρτυρεί το όνομά του. Ευχαριστώ, δεν θα πάρω. Θα έλεγε ευχαριστώ.

Το σπάνιο και το μοναδικό στην περίπτωσή του, έτσι όπως η ποίησή του και μόνο μιλά, είναι ότι δεν πρόκειται για μια περίπτωση εγωπαθούς νάρκισσου που θορυβεί για το εγώ του, μα που βιώνει στη σάρκα του το τεράστιο αρρωστημένο Εγώ του κόσμου, ενός κόσμου τόσο μεγάλου και χαώδους που γεννά τη βεβαιότητα πως ένας ποιητής ή η ποίηση γενικά δεν πρόκειται ποτέ να καταρρίψουν, ώστε να φέρουν στο προσκήνιο ετούτου του τρομακτικού θεάτρου το φως. Ένα κοινωνικό όραμα προαπαιτεί άοκνους οραματιστές, μα αυτός γδέρνεται «ανάμεσα σε μια δυο αληθινές φιλίες κι έναν έρωτα». Είναι δηλαδή μόνος, γιατί τρία περιστέρια δεν φέρνουν την άνοιξη. Δυστυχώς, η αξιολόγηση των πρώτων ποιημάτων κάποιου ποιητή ως Ποίηση, στην Ελλάδα, γίνεται με γνώμονα τις ευλογίες του χρόνου, που ο Γιώργος Φιλιππίδης δεν είχε στη διάθεσή του. Ωστόσο, αυτό που γέννησε το ένα και μοναδικό βιβλίο του ήταν το τελευταίο όνειρο ζωής, το τελευταίο εισιτήριο για το τσίρκο. Το κέρδισε με το ακροβατικό του χαμόγελο. Είναι ένας μεγάλος Έλληνας ποιητής”.

Στη “Γαλάζια Μηχανη” περιέχεται κείμενο του Γιώργου Χειμωνά και πρόλογοι των Γιάννη Στίγκ και Νάσου Βαγενά.

*Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στην ελληνική εφημερίδα της Μελβούρνης “Νέος Κόσμος”, Σάββατο, 15 Σεπτέμβρη 2012.