Καθένας, είναι ένα αδειανό κλουβί…
Δυο μάτια φοβισμένα, κοιτούν το Ζόφο, τα χείλη, μαστιγώνουν μοναξιά,
και μια καρδιά, ματώνει από τη ματιά των λύκων…

…η ψυχή, είναι φυλακισμένη, ακόμη κι αν το κλουβί είναι ανοιχτό.
Ψάχνει ανάμεσα στο πλήθος των λύκων την αγνότητα,
μα πιο βαθιά, θέλει να δει τον ίδιο χτύπο…

…ίσως το κλουβί, είναι ξανά κλειστό.
Η ψυχή, όμως, δε θα παγώνει το χειμώνα, δε θα σκιρτά όταν περνά ο λύκος,
θα ακούει από τέσσερα μάτια, θα βλέπει από δυο καρδιές…

Ο κόσμος, θα αναδυθεί από το σκοτάδι,
θα βγει ο ήλιος, και μια θάλασσα γεμάτη κύματα.
Κι όμως, μέσα στο κλουβί, θα υπάρχει ανίκητος ο έρωτας…