Η μνήμη βρέχει ασταμάτητα
αλλ’ είναι σαν μια αράχνη
στη ματαιότητα της λησμονιάς
μέσ’ στα χαλάσματα του νου
και του χρόνου.
Ένας ιστός που σε περιέχει
κι οργανώνει το αίσθημά σου
που αν και θρυμματισμένο
δείχνει εγκαρτέρηση.
Σαν κάποιους χαμένους φίλους
που όλη τη νύχτα φλυαρούν
τρέμοντας το μέλλον μιας αγωνίας
μονάχοι με το τώρα κι ανήκουστες
προστακτικές αισθήσεων.

*Από τον κύκλο ποιημάτων «Σκέψεις τη νύχτα» που γράφτηκε στη Μελβούρνη το διάστημα 1993-1997.