*Ένα ποίημα με στίχους αυτούσια παρμένους από τα ποιήματα της ποιητικής συλλογής του Δημήτρη Τρωαδίτη: «Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ»

Αφηγήσεις άξονες ιστοριών
περνάνε και πληθαίνουν
από γενιά σε γενιά
όπως οι θητείες στο αέναο
Δεν είναι εύκολο να γράφεις για τον πόνο
ενώ πονάς αφόρητα
την ύμνηση της απώλειας δέους

Στις ερήμους στενεύει
ο ορίζοντας
στο φως πλέεις
με δάχτυλα από κερί
το άγραφο κρυπτογραφεί
τʼ όνομά σου
αλαργεύει ο αδρός λογισμός
στον πυθμένα του χρόνου
Ο καιρός δεν παίρνει
το μονοπάτι που θέλει

Σκοτεινοί τόποι οι δικοί μας
με πινελιές αυτοσαρκασμού
Οι νεκροί στις κοιλάδες
δεν ξεχνιούνται
ούτε η λάσπη της δημιουργίας
που πέφτει στο κενό
και βροχή που φτάνει πάντα τελευταία
μετά την πλήρη επιβολή της ξηρασίας

Οι κόκκινες λέξεις την αυγή
ψίχουλα ευημερίας
αλλά ποτέ ολόκληρο καρβέλι
ο κόκκινος ήλιος
που δεν θέλει να δύσει
οι επιμένοντες να σπάσουν
το φράγμα του ήχου…

Τʼ αγκάλιασμα όαση των χεριών
Οι άνεμοι μας οδηγούν
όταν φεύγουμε
αφήνοντας σκόνη
και κρυφακούς
την ίδια σου τη ζωή.
Όλα είναι αρχέγονα
Οι πόλεμοι δεν κηρύσσονται
σιγοβράζουν μέσα μας
τα γεγονότα ρέουν
αλλά είναι τα ίδια

Η γνώση απορρέει
από τον υπέρτατο πόνο
στη σπουδαία υποκριτική
του κόσμου σχολή

Γιώργος Ρούσκας
Ιούνιος 2012