1

Όταν κάνω έρωτα μαζί σου
είναι σαν να πίνω θαλασσινό νερό.
Όσο περισσότερο πίνω τόσο περισσότερο διψώ.
Ώσπου δεν γίνεται πια να ξεδιψάσω
αν δεν πιω τη θάλασσα όλη.

2

Έλα, όπως πάντα σιγά, απαλά
στη ρόδινη φωλιά της φωτιάς μου.
Έλα κι άστραψε μέσα στη νύχτα
τη βαθιά δασωμένη.

3

Σαλεύει η γλώσσα σου,
δουλεύει μέσα μου
κι αδειάζω και φλέγομαι:
δίνη η φωτιά μου μέσα μου
κατεργάζεται
ένα τεράστιο μαργαριτάρι.

4

Ατελείωτη είναι η νύχτα γι’ αυτόν που αγρυπνά.
Ατέλειωτος ο δρόμος γι’ αυτόν που περπατά.
Ατέλειωτη είναι η ζωή για τη γυναίκα
που τρέλανε το πάθος.
Γιατί να βρω τυφλό οδηγό
στο δρόμο της αγάπης;

*Από την Ανθολογία του Γιώργο Μπλάνα, Δύστηνος έγκειμαι πόθω (Ερωτικά ποιήματα 630 π.Χ.-1963 μ.Χ.).