Σύνεργα πολλά που τεμαχίζουν τα φεγγάρια- κομμάτια τους
Πέφτουνε μες την θάλασσα
Ο ουρανός φεγγοβολά
Απ’ τις ανταύγειες
Νόστιμον ήμαρ – κάποτε θα γίνει και αυτό
Είναι ωραία στο σπίτι – κι ας μας πίκραναν
τόσο οι εξουσίες
Εγώ που έχω ζήσει μ’ ένα ψίχουλο ελπίδας
Υπομονετικός θα περιμένω
Δώρα φιλίας να με συγκινήσουνε
τόσο
Που να κοιμάμαι με τα μάτια ανοιχτά..

Ηράκλειο 10.5.2012

*Παρμένο από το http://stratisparelis.blogspot.com