Δούλευε δύστυχο σαρκί! ώς πότε θα δουλεύης;
Ώς πότε θα ήσαι είλωτας, βοήθεια να γυρεύεις;

Ώς πότε το παιδάκι σου ψωμάκι θα λιμάζη
και του σπητιού σου την τιμή ο πλούτος θ’ ανταριάζη;

Ώς πότε θα ήσαι σύντριμμα, θα λέγεσαι ρεμάλι,
με καταφρόνια πάντοτε να σε καλούν χαμάλη;

Ώς πότε τον ιδρώτα σου θα πίνουν τα γεράκια,
που ταλαράδες λέγονται, ώς πότε σαν κοράκια;

Tο αίμα σου, τις σάρκες σου, ώς πότε θα ξεσκίζουν,
ώς πότε κάθε όσιο του τόπου θα υβρίζουν;

Aκόμα δεν κατάλαβες την τόση δύναμί σου!
που αν ποτέ με θέλησι χτυπήσεις την πυγμή σου,

αμέσως όλα σύντριψες, όλα θα σταματήσης
και κοινωνία αληθινή και νέα θα ιδρύσεις!

ΞYΠNA λοιπόν κακόμοιρε, αιώνια θα κοιμάσαι;
πως είσαι πλάσμα του θεού, αυτό δεν το θυμάσαι;

Έχεις και Συ αποστολή – όχι να ζης τους άλλους…
που τους καλείς αφέντες σου και θεωρείς …μεγάλους!