Ο χορός του κυνηγιού των κροκοδείλων
είναι ο τίτλος σου,
θες ακόμα να μας δείξεις
την ομορφιά
κι ό,τι παρθένο έσωσε ή ψυχή σου
από κει που τα ‘φερες μακρυά
από τα δάση και τις ερημιές
απ’ το μεγάλο σπίτι το δικό σου,
που θόλος του είναι
όλος ο ουρανός καί πάτωμα όλη τούτ’ η γης.
Η γης η δική σου,
που ‘μεις τη βγάλαμε Α υ σ τ ρ α λ ία.

Ό,τι περήφανο κι αν έχει η ματιά σου,
το ‘καψε ο πυρετός απ’ την αρρώστια σου
που ‘μεις την ονομάσαμε πνευμονία.
Βογγητό το βουητό από το βούκινο ξύλο το μακρύ,
ας κλάψει το θάνατό σου που έρχεται
κι όλης της φυλής σου το τέλος.
Τη τέχνη να βουίζουμε,
Σ’ αυτό το πελώριο σουραύλι το ξύλινο
που τρέμει η γης κι ο ήχος του μακρυά πηγαίνει,
άδικα να το μάθουμε παρακαλείς.
Εμείς δε μπορούμε ν’ ακούσωμε τέτοιους ήχους
γιατί
έχουν πεθάνει στη ψυχή μας όλοι
οι ήχοι τούτοι.