Νίκος Χουλιαράς: Το αναπάντεχο συμβάν του Σαββάτου στο χαρτί της ίδιας νύχτας -Νύχτα Σαββάτου, περίπου 2003, Ακρυλικό σε πισσόχαρτο, 64χ74εκ. Συλλογή του καλλιτέχνη.

Εικοσιτετράωρα αιώνων σκυφτός – Θεέ
στης πόρτας μου τα σιδερένια σκαλιά.
Της αλήθειας σου το κρύο πάγωσε στα γένια σου
και περιμένεις …
Περίμενε, έχω δουλειά!
Στρώνω με τον πυρετό μου ένα σχέδιο:
«Κατάληψη εξουσίας»
και χρειάζομαι τώρα διαβήτες, μπιστόλια,
κι ανθρώπους.
Να `χουνε χέρια γερά, να δουλεύουν, να ιδρώνουν.
Ζητάς να σε πιστέψω; Έλα!
Έλα αύριο, χαράματα που θα πιάσουμε μάχη,
έλα να γίνουμε φίλοι.
Με χοντροπάπουτσα παρτιζάνος – στρατιώτης
στην ίδια γραμμή πυρός. Έλα.
Σε περιμένω στην είσοδο του εργοστασίου
πάνω στ΄ αυλάκια των χωραφιών
στα καμένα χωριά της υπαίθρου
στο καμένο χώμα των πόλεων.
Σε περιμένω στην αίθουσα αναμονής
Για την Επανάσταση, πρώτη θέση.
Θα με βρεις τραγουδώντας
καβάλα σ΄ ένα βουνό ανθρακίτη
σ` ένα κύμα της θάλασσας
στης Νορμανδίας [1] το ψηλότερο κατάρτι
σπήκερ στον πύργο του Άιφελ
σε μακεδονήσια θημωνιά γλυκοφιλώντας ένα κορίτσι.
Εκεί που δεν κοίταξες ποτέ – δίπλα σου,
θα με βρεις υψώνοντας τη γροθιά σου
κοιτώντας αντρίκεια, σφυρίζοντας
«ένας σύντροφος καινούργιος».
Θα σε γνωρίσω. Να κρατάς Ριζοσπάστη,
Σύνθημα – παρασύνθημα : Χαρίλης – Θεσσαλονίκη.
Θα `χω στ΄ αυτιά μου κόκκινους ήχους
στα μάτια μου συνωμοτική γαλήνη.
Θα φοράω αρβύλες μπαλωμένες με χιόνι,
πλεγμένο αντάρτικο σκουφί στον αργαλειό της θύελλας
με νήματα βροχής.
Θα `χω τ΄ αμπέχονο μ’ αγέρα κουμπωμένο – την άνεση
τυλιγμένη στο λαιμό μου,
ένα τρύπιο κασκόλ.

Ζητάς να σε πιστέψω; Έλα!
Στην ίδια διμοιρία θα σου δώσω
στο δίπλα χαράκωμα μια θέση βολής.
Αν θέλεις, έλα!
Είναι στη γη μας καλύτερα.

[1] Η “Νορμανδία” ήταν κάποτε, πριν από τον πόλεμο, το μεγαλύτερο υπερωκεάνιο του κόσμου.

*ΤΕΟΣ ΣΑΛΑΠΑΣΙΔΗΣ μια παρουσίαση από τον Κώστα Βούλγαρη, εκδόσεις ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ [στη σειρά “εκ νέου”, αρ. έκδ.1] Δημοσιεύθηκε στα Ελεύθερα Γράμματα, τχ.38, 08.03.1946, με το ψευδώνυμο Νίκος Νικολαΐδης.

** Από το http://eccoci.pblogs.gr/2012/04/teos-salapasidhs-shedio-gia-prosefhh.html