Ηλιοκύματα γέρνουν ανάλαφρα στη δύση τους,
πάθη σύγκορμα που λαμπαδιάζουν.
Δέσμες φωτός χρυσίζουν στις αφρισμένες δίνες
και πλένονται στην αρμύρα τους.
Οι σκέψεις μου με τέτοια διάχυτη πανδαισία
ξέφρενες σαν άτια,
αγωνιούν ν’ αγγίξουν αυτές τις εικόνες.
Ακόμα κι ο χρόνος δεν ξεπερνιέται εδώ
με το να χάσεις την αίσθησή του.
Αυτός ο ήλιος που φεύγει
είναι οι δικές μου σκέψεις,
αυτά τ’ αφρισμένα κύματα
είναι οι δικές μου ερμηνείες για το απέραντο,
είναι οι δικοί μου σύντροφοι
κρυμμένοι πίσω από μοναχικούς ορίζοντες
κι οι τελευταίες ματιές τους ακολουθούν
αυτή τη δύση που θα εκραγεί
από στιγμή σε στιγμή.
Καθετί το τελευταίο έχει μια δόση μελαγχολίας
όπως οι τελευταίες ελπίδες που στερεύουν,
ο τελευταίος ασπασμός μιας αγάπης.
Ίσως και να χαθώ απρόσμενα
έτσι όπως απρόσμενα βρέθηκα
σ’ αυτούς τους δρόμους.

*Από τον κύκλο ποιημάτων “Ηλιοβασιλέματα” που γράφτηκαν στην Ικαρία τον Ιούλη του 1990.