Η αρχή που δεν έχει αρχή
Το τέλος που δεν έχει τέλος
Και η σιωπή του Αγγελόπουλου
Στα λιβάδια που δακρύζουν.
Δαρμένοι καιροί
Σε δαρμένα αλώνια
Στεγνό το σπυρί
Στεγνό το προζύμι
Αργός ο ρυθμός
Μελαγχολικά τα πρόσωπα
Τραγικές σκιές
Στα συντρίμμια των χρόνων
Σκέψη ώριμη
Στο μάκρος της ταινίας
Και πνιγμένος λυγμός
Στο σκοτεινό τοπίο
Πρωινές αυγές
Φωτίζουν το σύμπαν
Και ιδέες λαμπρές
Δοκιμάζουν το πνεύμα
Κομμένο το νήμα’
Κομμένος κι ο πόνος.

*Δημοσιεύτηκε στην ελληνική εφημερίδα της Μελβούρνης «Νέος Κόσμος» στις 7 Φλεβάρη 2012.