Θα μπορέσω ποτέ να πλάσω
την παιδικότητά μου
σ’ έναν ρυθμό τόσο ριψοκίνδυνο,
με ποταμούς ιδρώτα
και σταγόνες αίμα,
που στη στιγμή ξεραίνεται
σε πληγές ανεπούλωτες;
Θα μπορέσω έτσι ανυπεράσπιστος
σε πέτρινες ακίδες
που χαρακώνουν τα πόδια μου,
σε κοφτερές λαιμητόμους
που ακρωτηριάζουν ακαριαία,
να πλάσω αυτό το χαμόγελο
της παιδικής αθωότητας;

*Από τον κύκλο ποιημάτων “Ηλιοβασιλέματα” που γράφτηκαν στην Ικαρία τον Ιούλη του 1990.