Μοναχικός και αποτρόπαιος ο χρόνος
μέσα στη μεταφυσική του λαμπρότητα,
σαν ένας ήλιος απ’ όπου τίποτα δεν περιμένω,
σαν το σώμα μου σε μαρμαρωμένο κλουβί,
σαν θάμνος που τρέμει χωρίς φύλλα,
σαν φεγγάρι που σωριάζεται στη γη,
σαν ωδή μέσα σε χάσματα.
Η καρδιά μου ένα βαγόνι
που τρέχει στ’ αγκάθια
τυλιγμένο στη σιωπή,
με πλαστικά άνθη για να κρύβουν τις σκουριές,
με σπασμένα τα κόκαλα.
Πώς να ορθώσω έναν ψίθυρο,
πώς να συντρίψω κάθε εχθρότητα
κάτω από τις φτέρνες του καιρού,
πώς να βρω τις συνταγές χαμένος
σ’ αυτή την έρημο των λέξεων;

* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.