Occupation is not occupation
I don’t write poems but, in any case, poems are not poems.
Long ago, I was made to understand that Palestine was not Palestine;
I was also informed that Palestinians were not Palestinians;
They also explained to me that ethnic cleansing was not ethnic cleansing.
And when naive old me saw freedom fighters they patiently showed me that they were not freedom fighters, and that resistance was not resistance.
And when, stupidly, I noticed arrogance, oppression and humiliation they benevolently
enlightened me so I can see that arrogance was not arrogance,
oppression was not oppression, and humiliation was not humiliation.
I saw misery, racism, inhumanity and a concentration camp.
But they told me that they were experts in misery, racism, inhumanity and concentration
camps and I have to take their word for it: this was not misery, racism, inhumanity and
a concentration camp.
Over the years they’ve taught me so many things: invasion was not invasion, occupation
was not occupation, colonialism was not colonialism and apartheid was not apartheid.
They opened my simple mind to even more complex truths that my poor brain could not
on its own compute like: “having nuclear weapons” was
not “having nuclear weapons,” “not having weapons of mass destruction”
was “having weapons of mass destruction.”
And, democracy (in the Gaza Strip) was not democracy.
Having second class citizens (in Israel) was democracy.
So you’ll excuse me if I am not surprised to learn today that there were more things that
I thought were evident that are not: peace activists are not peace activists,
piracy is not piracy, the massacre of unarmed people is not the massacre of unarmed people.
I have such a limited brain and my ignorance is unlimited.
And they’re so fucking intelligent. Really.
* Ghassan Hage is professor of anthropology and social theory at the University of Melbourne.
To Koskino 
Και η μετάφραση στα ελληνικά
Η κατοχή δεν είναι κατοχή
Η σφαγή δεν είναι σφαγή
Ένα ποίημα του Ghassan Hage * http://electronicintifada.net/content/massacre-not-massacre/8856
Δεν γράφω ποιήματα, αλλά, όπως και να ‘χει, τα ποιήματα δεν είναι ποιήματα.
Πριν απο πολυ καιρό, μου έδωσαν να καταλάβω ότι η Παλαιστίνη δεν ήταν Παλαιστίνη.
Με πληροφόρησαν επίσης, ότι οι Παλαιστίνιοι δεν ήταν Παλαιστίνιοι.
Κι ακόμα μου εξήγησαν ότι η εθνική κάθαρση δεν ήταν εθνική κάθαρση.
Κι όταν εγώ ο απλοϊκός είδα μαχητές της ελευθερίας, υπομονετικά μου έδειξαν ότι δεν ήταν μαχητές της ελευθερίας, κι ότι η αντίσταση δεν ήταν αντίσταση.
Κι όταν, εγώ ο κουτός, αντιλήφθηκα αλαζονεία, καταπίεση και ταπείνωση γενναιόδωρα με διαφώτισαν για να καταλάβω ότι η αλαζονεία δεν ήταν αλαζονεία, η καταπίεση δεν ήταν καταπίεση, και η ταπείνωση δεν ήταν ταπείνωση.
Είδα δυστυχία, ρατσισμό, απανθρωπιά κι ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης.
Αλλά μου είπαν ότι οι ίδιοι ήταν ειδικοί στη δυστυχία, το ρατσισμό, την απανθρωπιά και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και πως πρέπει να εμπιστευτώ τα λόγια τους: ότι αυτό δεν ήταν δυστυχία, ρατσισμός, απανθρωπιά και στρατόπεδο συγκέντρωσης.
Με τα χρόνια με δίδαξαν τόσα πολλά πράγματα: η εισβολή δεν ήταν εισβολή, η κατοχή δεν ήταν κατοχή, η αποικιοκρατία δεν ήταν αποικιοκρατία και το απαρτχάϊντ δεν ήταν απαρτχάϊντ.
Διεύρυναν τον απλοϊκό νου μου, με ακόμα πιο περίπλοκες αλήθεις που ο ανεπαρκής εγκέφαλός μου δεν μπορούσε να συλλάβει από μόνος του, όπως: ότι «το να έχεις πυρηνικά όπλα» δεν ήταν ότι «έχεις πυρηνικά όπλα», ότι «το να μην έχεις όπλα μαζικής καταστροφής» ήταν ότι «έχεις όπλα μαζικής καταστροφής».
Και ότι η δημοκρατία (στη Λωρίδα της Γάζας) δεν ήταν δημοκρατία.
Κι η ύπαρξη πολιτών δεύτερης κατηγορίας (στο Ισραήλ) ήταν δημοκρατία.
Θα με δικαιολογήσετε λοιπόν που δεν με εκπλήσσει που μαθαίνω σήμερα ότι ήταν κι άλλα, που θεωρούσα προφανή αλλά δεν ήταν: οι ειρηνικοί ακτιβιστές δεν είναι ειρηνικοί ακτιβιστές, η πειρατία δεν είναι πειρατία, η σφαγή άοπλων ανθρώπων, δεν είναι σφαγή άοπλων ανθρώπων.
Η αντίληψή μου είναι τόσο περιορισμένη και η άγνοιά μου, απεριόριστη. Κι αυτοί είναι τόσο έξυπνοι γαμώτο.
Πράγματι.
* Ο Ghassan Hage είναι καθηγητής Ανθρωπολογίας και Κοινωνικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης Έγραψε αυτό το ποίημα, με αφορμή τη σφαγή των ειρηνικών ακτιβιστών, που επέβαιναν στο πλοίο Mavi Marmara του Στόλου της Ελευθερίας, πέρισυ τον Ιούνιο (2011).