ΕΡΩΤΙΚΟ ΣΤΙΓΜΑ

Άφησες το στίγμα σου.
Αποτυπώθηκες ανεξίτηλα στο λευκό χαρτί.
Με σύμβολα κι εικόνες ζωγράφισα την μορφή σου.
H σκέψη σου πυρπόλησε την φαντασία
κι οι λέξεις ξεπήδησαν από την λάβα του έρωτα.

Άφησες το στίγμα σου.
Αποτυπώθηκες με λόγια καθρέπτες,
με ψηφίδες από συλλαβές.
Έγινες στίχος στο λευκό χαρτί.
Ταξιδέψαμε στο μονοπάτι του πάθους
με συνεπιβάτες τις λέξεις, το κόμμα, την τελεία.
Ξεδίψασα με τους χυμούς της έμπνευσης,
με την ανάμνηση του φιλιού.
Οι αισθήσεις μου έξω από εισαγωγικά,
κι η λαχτάρα μου πρωτόγνωρη, χωρίς ομοιωματικά.

Άφησες το στίγμα σου.
Αποτυπώθηκες στον καμβά της καρδιάς.
Έγινες τίτλος με κόκκινα γράμματα.
Στην ποιητική μας αγκαλιά
τα κόμματα ζευγάρωσαν με τις τελείες,
κι οι παρενθέσεις έσμιξαν με τα ερωτηματικά.

Άφησες το στίγμα σου.
Αποτυπώθηκες ανεξίτηλα στο λευκό χαρτί.
Έγραψα για το πρώτο μας φιλί.
«Φυλακισμένη» στην σιωπή της ανάσας σου
αφέθηκα στο κάλεσμά σου
κι αντί για λέξεις
διάλεξα τα αποσιωπητικά…

*Δημοσιευμένο στο συλλογικό έργο «Ερωτικός Μάιος της Θεσσαλονίκης» , τόμος Ζ’ , εκδ. Μουσική Εταιρεία Βορείου Ελλάδος, 2011

«ΕΞΟΡΙΣΤΟΣ»

Σε βλέπω να πρωταγωνιστείς
«εξόριστος»
σ’ ένα θέατρο παραλόγου.
Πρόσφυγας σ’ αφιλόξενη γη
τα βήματά σου σ’ άγνωστα μονοπάτια.

Που ανήκεις;
Σε ποιο τόπο θα κουρνιάσουν τα όνειρά σου;
Το νέο σου σπίτι ετοιμόρροπος καταυλισμός.
Μέρες ασπρόμαυρες…
Συντροφιά η πείνα , η δίψα , το κρύο.
Γεύση ξεριζωμού.

Τα μάτια σου άδειασαν.
Το χαμόγελο πέτρωσε.
Λαθρεπιβάτης σ’ ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή.
Σε προσπερνούν αδιάφορα.
Ανώνυμος, χωρίς ταυτότητα,
χαμένο πρόσωπο στην πόλη.
«Εξόριστη» ψυχή
σε βλέπω να μάχεσαι
να κερδίσεις την επόμενη αυγή.
Που ανήκεις;
Σε ποιο τόπο θα κουρνιάσουν τα όνειρά σου;

*Έπαινος ποίησης για μικρή ποιητική συλλογή σε διαφορετικές ποιητικές φόρμες σε διαγωνισμό του Λογοτεχνικού Περιοδικού ΚΕΛΑΙΝΩ 2011

ΕΙΔΩΛΑ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΠΤΗ ΤΟΥ ΧΘΕΣ

Η κλεψύδρα γύρισε ανάποδα.
Ο χρόνος τώρα κυλά αντίστροφα
κι εγώ βουλιάζω σε μία ελεύθερη πτώση,
δίχως προστατευτικό δίχτυ.
Οι Ερινύες φωνάζουν τ’ όνομά μου,
ενώ ψελλίζω ασυνάρτητα ξόρκια.
Έτσι ακατανόητα, σαν σε παραλήρημα.

Η ζωή μία ταινία μικρού μήκους.
Το παρελθόν ανάγλυφο περνά αστραπιαία στην οθόνη.
Ναι, καταδίκασα τις προσδοκίες μου σ’ αναγκαστική προσγείωση.
Κι έπειτα έριξα την Αγάπη στον κάδο ανακύκλωσης,
ακροβατώντας πάνω σε έρωτες επιδερμικούς.
Άγρυπνες νύχτες στη δίνη της μοναξιάς,
στην παγίδα της ασφάλειας.

Κι όσο ο χρόνος λιγοστεύει,
οι λεπτοδείκτες μετρούν στωικά τους χτύπους της καρδιάς.
Θέλω πια ν’ απαγκιστρωθώ από τα νήματα του χθες,
και να περάσω στην αντίπερα όχθη,
λυτρωμένος απ’ τον αδύναμο εαυτό μου.

* Η Άννα Ιωαννίδου είναι δικηγόρος και γεννήθηκε, σπούδασε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Έχει δημοσιεύσει ποιήματά της σε αρκετά λογοτεχνικά περιοδικά και έχει βραβευθεί αρκετές φορές τόσο για το ποιητικό της έργο όσο και για τις επιστημονικές της δημοσιεύσεις.