Όλο και πιο
συχνά
αναρωτιέμαι αν
υπάρχω.
Διαπερνώ τους τοίχους
με ευκολία,
τα κορεσμένα λεωφορεία
δεν είναι για μένα εμπόδιο,
χθες
ο αξιωματικός υπηρεσίας
αγνόησε την ύπαρξή μου.
Όλο και πιο
σπάνια
συναντώ μια χειρονομία
να με σταματήσει,
να διαλύσει για λίγοτα σύννεφα
που τη ζωή μου
αναπάντεχα κυκλώνουν.

* Από τη συλλογή “Απροσδόκητος κήπος”, Αθήνα 2005

** Ο ποιητής διατηρεί το μπλογκ http://lathrometanastis.wordpress.com/