Σαν όν ανώνυμο σε χαμένες πολιτείες η παλιά μας νιότη
ψάχνει για αλήθειες σε νοσταλγίες που έγιναν κονσέρβες.
Ζητιανεύει για μυθοπλασίες σε ψαλμούς ίδιους με βράχους.
Μπουσουλάει σε λευκούς τάφους και ντροπές παραμυθιών.
Γυρεύει ιδέες σε νωθρά λήμματα πολυκαιρινών λεξικών
Και γερνάει μέσα σε θάλασσες από ψεύδη…
Εναγώνιες προσπάθειες διαπροσωπικών σχέσεων
Εξανεμίζονται σε ατομικιστικές επιλογές.

Η λύσσα των αρχόντων είναι μόνο για τον πλήρη έλεγχο…
Πάνω στα ματωμένα κορμιά των ανθρώπων
έχτισαν οικοδομές πολυώροφου ψεύδους.
Στις καρδιές στάμπαραν το καυτό σίδερο του επιτυχημένου.
Στις ψυχές έχυσαν το δηλητήριο του κέρδους.
Και τα μυαλά τα μπόλιασαν με εμβόλια ψευδαισθήσεων.

Οι σεισμοί μιλούν γιατί οι άνθρωποι σωπαίνουν
αντιμέτωποι καθώς είναι με ψήγματα που εξορύσσουν
ρανίδες αίματος σε ασθμαίνοντες ρόλους.
Χιλιόχρονα τα βήματά τους με μια πέτρα στο λαιμό,
εκτεθειμένοι σε σπαρακτικές παγωνιές,
γλύφουν τα γδαρμένα τους δάχτυλα, μιλώντας αόριστα…

Δεν έχουν ανάγκη από εκπλήξεις παρά μόνο από ουρανούς
όμοιους με πορνεία σαν άχρηστα κρανία νεκρών,
σαν στέγες που στάζουν υγρασία
σαν απελπισίες με στριγγλιάρικες φωνές.
Εθισμένοι στους φόβους σαν σε ναρκωτικό,
καπνίζουν την μοίρα τους σαν βαρύ τσιγάρο,
κουβαλώντας εδώ κι εκεί σαν αποσκευή την τρέλα τους…

Μα όχι, η στιγμή της αυτοδιάλυσης δεν ήρθε ακόμα…,
γιατί ο πιο αμείλικτος κοινωνικός πόλεμος μένει να έρθει.
Τα λάβαρά τους θα κουρελιαστούν.
Οι οθόνες των υπολογιστών τους θα γίνουν κομμάτια.
Οι ηθικές τους θα μετατραπούν σε πρώτη ύλη
για νεκρικές ακολουθίες μνημοσύνων.
Οι βλέψεις τους στο μέλλον θα πάψουν
να εξαργυρώνονται με θέσεις σε βουλευτικά θεωρεία.

Ακούω τις κραυγές της ανατροπής
που έρχονται σαν πύρινες γλώσσες
να καταπιούν τα σαθρά οικοδομήματα
των σύγχρονων αδηφάγων δεινοσαύρων.
Βλέπω την στιγμή που οι μικρές ορδές μας
θα απαιτήσουν την ουτοπία εδώ και τώρα.
Να πάρουμε στα χέρια μας τον πραγματικό μύθο επιτέλους
μέσα από μια πολυσχιδή πορεία προς ηδονικές επενδύσεις
στο πολυεπίπεδο σώμα της επίσημης ιστορίας…

Να αρνηθούμε να ενταχθούμε ψυχή τε και σώματι
στην κάλπικη κοσμικότητα της σύγχρονης θεαματικότητας…
Να διεκδικήσουμε το δικαίωμα της καρδιάς
σε μια σπιθαμή αυθεντικότητας.
Να κατανοήσουμε ότι τίποτα τραγικό δεν υπάρχει στην ζωή
εκτός από μια οργασμική κραυγή σαν ωδή στα πέρατα…

Κι αφού ο νόμος της βαρύτητας είναι αναμφισβήτητος
τότε πρέπει να αμφισβητήσουμε την βαρύτητα των νόμων…