Μπορώ ακόμα να σηκώνω ψηλά τα στήθη μου
κατακόκκινα σε πλημμυρισμένους ουρανούς,
σε αγάπες που μόλις τώρα ανατέλλουν.
Σπάω τις βιτρίνες των πρώτων μου σελίδων
που κρέμονταν σαν σκουριασμένες ταμπέλες,
σαν πτώματα παραδαρμένα από ξεροβόρια.
Σπάω τη λαχανιασμένη μου φαντασία
Και την ορθώνω
πιο ψηλά
πιο ψηλά…

* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.