Τι ήλιος είν’ αυτός που σταμάτησε
ν’ ανασαίνει της ζωής του την ελπίδα;
Τι ήλιος είν’ αυτός που στέγνωσε
τις παλιές χρωματιστές κουβέντες
στη φαντασία παραμυθένιων ακτών;
Μέσα σε βουή άδειων κοχυλιών
μόνες ελεύθερες μένουν οι απομιμήσεις.

* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.