Άφησα την ψυχή μου ανυπεράσπιστη
στα κελεύσματα αγεριών,
σ’ ανεπαίσθητες δίνες κυμάτων.
Σεργιάνισα τις σκέψεις μου σε καμπύλες βουνοκορφών,
σ’ ανταύγειες από ηλιοβασιλέματα
σε πύρινα πάθη βραδινών στιγμών.
Φυγάδευσα το βλέμμα μου σ’ έναστρους ουρανούς,
έστειλα τα όνειρά μου σε παραδεισένια νούφαρα
με περιρρέουσες φωτοσκιάσεις,
σε προτροπές και ηδονικές εξάψεις.
Ίδιος κι εγώ με γέρικο πλατάνι,
μ’ ορμητικό χείμαρρο,
μ’ ασάλευτο βράχο,
με σταθερή κορυφογραμμή
και με αστέρα διάττοντα…
Ίδιος με μικρό παιδί που προσπαθεί
να κάνει την αθωότητά του
ιδανικό τρόπο ζωής και πλεύσης…

* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.