Κοίταξε τη ζωή που χάνεται.
Κοίταξε τις μεταλλικές της αποχρώσεις
που σκουριάζουν στην όρασή σου.
Μην υποκύπτεις στο βάρος των ανοιχτών τάφων
αυτής της βαθιάς ερημιάς.
Αρνήσου λιτανείες βροχής,
μίση επίμονα που χάσκουν απειλητικά,
δάκρυα που παραδέρνουν κατάκοπα.
Αρνήσου τη ζωή που χάνεται
σε μια κατάντια γεμάτη άγνωστο,
τη ζωή που αγκομαχεί σε φαιδρά χρόνια.
Βγάλε ένα ουρλιαχτό δαιμονισμένο
και κομμάτιασε τη διάχυτη σιωπή,
τα παγερά ίχνη εγκατάλειψης,
τις απρόσωπες διαστάσεις θανάτου.
Πάψε να χάνεσαι πίσω από ήχους
που τρέμουν.
Μην αφήνεις την ελπίδα
να γίνει μάταιος κρίκος γελοιότητας
μέσ’ τους άλλους γελοίους κρίκους
της ίδιας σκουριασμένης αλυσίδας.
Φτύσε αυτό το δράμα
της συμβατικής επιβίωσης.
Μη στέκεσαι σε πεζοδρόμια απόγνωσης.
Ανακάλυψε διαθέσεις απόδρασης.
Πυρπόλησε όλα αυτά που σε ναρκώνουν.
Πυροδότησε εκρήξεις
στα κοινωνικά ηφαίστεια.

* Από την ανέκδοτη συλλογή “Σκόρπια Ποίηση” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα τη δεκαετία του 1980.