Νύχτες που απόκαμαν πια.
Μοναχικοί περίπατοι σε μονοπάτια κρύου ιδρώτα.
Τσιγάρα παρηγοριάς γεμίζουν τασάκια αγωνίας.
Ανάσες κρεμασμένες από αγχόνες διαφημίσεων.
Χαμόγελα σαν ματωμένα σημάδια στο άπειρο.
Στιγμές εξατμίζονται σε δαιμονισμένα εμβατήρια.
Διαδρομές που πνίγονται σε πεθαμένα συνθήματα.
Ζωή όμοια με κακόγουστη ταινία τρόμου.
Χωρίς φωνές, ειρμό και χρώματα.
Μεταμεσονύκτιες ώρες γεμάτες άγνωστο.
Εντρυφούμε στ’ άρρωστα πάθη μας.
Περιφέρουμε άτσαλα τους συλλογισμούς μας.
Κρύπτες μυστικές κι απόκοσμες.
Μια δικαίωση γοήτρου περιμένουμε μόνο.
Μέσα από πληγές και σκόρπιες θύμησες μεγαλείων.

* Από την ανέκδοτη συλλογή “Σκόρπια Ποίηση” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα τη δεκαετία του 1980.