Κρυφές ελπίδες αναπτερώνονται
στην ηρεμία του πελάγου.
Στο σχήμα της πορείας της ανατολής
ο ήλιος χαμογελάει στα κόκκινα τριαντάφυλλα.
Μια σταγόνα πρωινής δροσιάς
στον εκστατικό ψίθυρο των κυμάτων
που μέθυσαν μπρος στα όνειρα
που ξαστέρωσαν στην ακρογιαλιά.
Ταξίδι σε ήχο πλάγιο,
τραγούδια με απαλούς ήχους,
που μέσα τους θα ήθελα να γεννιόταν
ο πραγματικός εαυτός μου.
Οι ώρες κυλάνε σαν αφρισμένο κύμα
κι εγώ βυθίζομαι στης καρδιάς
τους πυρωμένους κόλπους,
λούζομαι στο ποτάμι του πόθου.
Έτσι γυμνός θα ήθελα να βαδίσω
σε μια πολυφωνική αράδα
κι αδρά με το δάχτυλό μου
να χαράξω τ’ αρχικά του έρωτα.
Αγέρας στο πρόσωπο θα ήθελα να είμαι,
κόκκινο λουλούδι,
ηχητικό ξάφνιασμα,
ιδρωμένο σώμα,
ελάφι γρήγορο στις μεγάλες στιγμές μου.
Έλα να γονατίσουμε μπρος στην άνοιξη.
Να πλάσουμε τις μορφές μας με τα φώτα της αγάπης.
Η ματιά μας να πέσει πάνω στην ανάσα του κόσμου.
Έλα να βαδίσουμε σε μια πολύχρωμη πορεία.
Οι καρδιές μας ν’ αναπνεύσουν με τα ρόδα.
Έλα μ’ ένα κομμάτι απέραντου γαλάζιου
σε μια θερμή στιγμή στο ριζικό του κόσμου.

* Από την ανέκδοτη συλλογή “Σκόρπια Ποίηση” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα τη δεκαετία του 1980.