Μάρκος Μέσκος, Τα ανώνυμα (I)

Έλα λοιπόν όσον ακούγεται η μουσική

με τον φλογερό ήλιο και τη φεγγαριά

μέσα στην άσπρη φλοκάτη ενός σύννεφου.

Πουλάρια οι λέξεις μου – ποδοβολητό

στο αίμα δάγκωμα στην καρδιά. Πρόσεχε

μην ακουστούν οι χιονοστιβάδες του δάσους

και βγουν τα θηρία από τα σύνορα –

οι λέξεις ακίνητες με το καρφί στο μάτι

στη γλώσσα που είχε νερό

και γύριζε καθώς μύλος στο ποτάμι.

Τα χέρια πιστάγκωνα δεμένα, τ’ άλογα φοβούνται

και διαστέλλουν τα μάτια περίτρομα –

έλα λοιπόν όσον ακούγεται η μουσική

κι ο ψίθυρος των πουλιών σούρουπο

στου ύπνου τα στασίδια.

Από τη συλλογή Τα ανώνυμα (1971)

To Koskino