τόσα βλέμματα

αλητήριες ματιές

στο τίποτα

οι πολύπτυχες δίνες τους

διαχέονται

στ’ αναγεννώμενα αστέρια

όμοιες με προσωρινές

μορφές που συναντάμε

στο δρόμο

για την επίτευξη του κέρδους

σαν κάποτε που ψάχναμε για θησαυρούς

στα χωράφια του χωριού μας

 

τόσα βλέμματα

στα καλοκαίρια με βροχή

στις χίλιες δυό απορίες

που μένουν ν’ απαντηθούν

με βήματα γελαστά

πρόσκαιρα’ σαν τοπία υπ’ ατμόν

σαν υπολείμματα ήχων

 

τόσα βλέμματα

καθώς προσπερνάμε

τις παλιές γέφυρες

μ’ ένα υποτιθέμενο θάρρος

με λυτά κορδόνια

κι αφοπλιστική

δόση αθωότητας.

 

16/10/2006