Θα ήθελα να τραγουδώ τις χαρές νυχτιάτικα
να μη σκοτεινιάζουν οι δρόμοι
και καθρέφτες μίσους να μη μ’ ακολουθούν…
Στα μάτια σου θα ήθελα να δω το αύριο,
με πόλεις χωρίς διευθύνσεις και κωδικούς,
με δρόμους χωρίς ονόματα μεγάλων ανδρών,
με κατοίκους χωρίς ταυτότητες διαχωρισμών.
Στα φυλλοκάρδια μας θα ήθελα μαχόμενους στίχους
ασμάτων από μεγαλεία
και φλεγόμενους ρυθμούς,
σαν πληγές από τριαντάφυλλα
καθώς ονειρευόμαστε τ’ απόρθητα τείχη
της ιστορίας να πέφτουν.