Με μια σακούλα μ’ ελπίδες

πού να ‘βρεις χωράφι

να θάψεις τις αρνήσεις σου

χωρίς να καταγραφούν

οι ήχοι και τα γεγονότα

οι αγάπες και τα μίση

σαν reality show

που ξεχύνονται στα μονοπάτια

της νόησης

έρμαιο στους τόσους ανέμους

μα όχι βατό

από κοινούς θνητούς

και τα θύματά της

κατεβαίνουμε

σε ειρηνικές απεργίες

με λευκά πανώ

που δεν γράφουν τίποτα

ως ένδειξη καλής θέλησης

κι είναι επικοινωνιακό λάθος

να πιστεύουμε

στην τιμιότητα

του ταξικού μας εχθρού

με πεπαλαιωμένα υλικά

και νοσταλγίες

πώς να χτίσεις

έναν καινούργιο κόσμο;