Διαβαίνεις τα σύνορα

μέρα μεσημέρι
με δάκρυα λησμονιάς
και πόνους προσδοκίας
χωρίς να στέλνεις

ευχετήριες κάρτες
από φόβο μη σε προδώσουν

τα κύτταρα
εξανεμίζεσαι

χαραμίζεσαι
αφήνοντας μια κηλίδα
μ’ ένα άγνωστο όνομα

ή και τίποτα