Καταγώγια ανύπαρκτα

Βυθισμένα σε σκόνες

Κι αιθαλομίχλη συνειρμών

Που γεννά το αλκοόλ

Κι η αναμονή σε μνήμες

Που τις αναμένουμε να αναδυθούν

Ν’ αποτελέσουν τη μαγιά του παρόντος

Που θα θρέψει τους καρπούς του μέλλοντος

Αλλά με όρους παρελθόντος

Που θα αιωρούνται σαν δίνες

Στον αέναο χρόνο

Καταγώγια ανύπαρκτα

Πλεούμενα σε κατανύξεις

Μέθης και έκστασης

Αχνοφαίνοντας μέσα από κάπνες

Που σχηματίζουν πρόσωπα

Ξεχασμένων θεών της Μούσας

Και ειδώλων πού ‘χουν μείνει το είναι μας

Κι είναι σαν να τα κουβαλάμε

Σαν τατουάζ ανεξίτηλα

Σαν κατάσαρκα σήματα κατατεθέντα

Κι είναι σαν τους ναυτικούς

που ξεμένουν σε βρώμικα λιμάνια

συμφοράς κι αγοραίου σπέρματος

μόνοι με τον εαυτό τους

χαρακώνοντας τα μπράτσα τους

με το πρώτο αιχμηρό αντικείμενο…

21/11/2005