Χιλιάδες θάνατοι με απορροφούσαν
γυρεύοντας μια πηγή ζωής,
μα το στόμα μου ήταν σαν φλογέρα τσακισμένη
και έπρεπε να καώ για να λάμψω
η λύπη φάνταζε η μόνη άγκυρα

Και τότε ήταν που με φώναξες στ’ ακρογιάλι σου,
μου είπες για τη ζωή που χάνεται,
οι αγκαλιές σου με δέχτηκαν
πίνοντας μαζί σου το δάκρυ,
δένοντας η αγάπη τα χέρια μας
όταν ανάμεσά μας τρυπώνουν οι νύχτες.

Αγάπη που διαλύει τα φαντάσματα
σ’ απέραντους ορίζοντες.