Θυελλώδης φαντασία σαν ιστός
δημιουργείται και χάνεται
με μόνο ένα σινιάλο,
παρασυρμένη απ’ την παλίρροια
της… εξέλιξης

η φθορά το ύψιστο των βιωμάτων,
όπου η θλίψη και η αντοχή
κολυμπούν μαζί σε δίνες
παραλλαγμένες σε κραυγές
ταυτίζοντας τη ζωή με την επιβίωση
ανοιχτή και κλειστή μαζί
άχρονος ομιχλώδης ήχος

Στις πηγές που έχουν στερέψει από καιρό
τα στόματα σφραγίζουν
μένουμε στήλες άλατος
σε κήπους που κάποτε υπήρξαν
αισθαντικοί ναοί της λύτρωσης,
μεθάμε με τα ίδια αλκοολούχα,
προσκυνάμε την ίδια Κιβωτό των ενοχών,
τα ίδια αγάλματα ψευτοηθικών
στα ίδια παλάτια της ιδιώτευσης.

Αλλά θα παραμείνουμε
κόκκινο πανί στις αρένες τους,
ενοχλητικό σκουπίδι στις καθάριες σάλες τους,
ακατάληπτοι λεκέδες στ’ ασπρόρουχά τους,
κατακάθια αιώνια στην απαστράπτουσα κοινωνία τους.

Θα γίνουμε ορμητικά τα πλήθη,
αφηνιασμένα ποτάμια,
που θα πλημμυρίσουν τις θάλασσες των λογισμών,
με θεωρίες ανατροπής
ενάντια στο άνυδρο άγνωστο.