Χρόνια στις αρμύρες
αθόρυβοι θάνατοι στο σώμα μας
προσποιούνται τη ζωή
συνωστιζόμαστε σε αίθουσες συνεδριάσεων
θέλοντας ν’ αποτινάξουμε
ίσκιους, στάχτες και ιλίγγους
ξημερώματα που δεν θάρθουν
μόνο το κορμί μας μοιάζει με πλεούμενο
όταν κλείνουμε τα μάτια.

αποκρύπτουμε τις ιστορίες μας
μεταφέροντάς τις από τόπο σε τόπο
σαν καθημερινά πανωφόρια
που δεν μοιάζουν καν μεταξύ τους
ίδιες μ’ όλη τη διάρκεια της ζήσης.

αδιαφορούμε για τους ζώντες
την απόλυτη ροή των πραγμάτων
τις σταγόνες αναλγησίας
που τρέχουν στο πρόσωπό μας
τις κατεστραμμένες αγάπες
που εξαφανίστηκαν εν μέσω λυγμών
κι ασκήσεων σ’ ακίνητους χάρτες
αδιαφορούμε για τους ατέλειωτους στροβίλους
της λάσπης που κοχλάζει.

συναντιόμαστε σε γέφυρες
γιατί φοβόμαστε να πάρουμε θέση
κι όλο κρατάμε αποστάσεις
γιατί οι παρελθούσες ομορφιές μας
έχουν ήδη διακυβευτεί
κι οι δημόσιες ομολογίες
με πόνο και τραύλισμα
μας κάνουν να υποφέρουμε

η όποια υστεροφημία
καθημερινή δόση δηλητηρίου
σφήνα στην καρδιά
που ξεμένει στο στήθος
σαν μύθος της παιδικής ηλικίας

τότε που γεννιόμασταν
οι ροδιές ήταν ανθισμένες
και πλέναμε τα μάτια μας
με τα δάκρυα της πρωινής δροσιάς
κι αυτό ήταν που βρήκαμε λαβωμένο θανάσιμα
στους κήπους των ύστερων διαδρομών μας.