Τα χρώματα τώρα
δεν είναι φυσικά
εναλλάσσονται σε οθόνες
τελευταίας τεχνολογίας

και τ’ άστρα καθηλωμένα
στο θέρισμα της στέρησης
εν καιρώ αφθονίας

οι ήλιοι είναι όμορφοι
κι οι γειτονιές ακόμα βουίζουν
αλλά σαν σε παράταξη κηδείας
πένθιμες οιμωγές
από πρόσωπα υπό προθεσμία

αστραποβρόχια τα μυαλά μας
τρέχουν σε παραλιακές λεωφόρους
καρμανιόλες έτοιμες να μας λιανίσουν
σε κατακερματισμένες λάσπες

οι αισθήσεις τροχοφόρα ύπουλα
πλοκάμια, παρακλάδια
σφυγμοί αυτοθυσίας
αγγαρείες στο βωμό
της όποιας αναβάθμισης
από κρατικά παραμάγαζα
με ιδιωτικά κεφάλαια