Όλοι γυμνοί ξεπροβάλουν
Οι πρόγονοι κι οι επίγονοι
Σε δάσος πευκοβελόνων καρτερούν
Τα κεφάλια τους παράταιρα
Σαν εχθροί
Που επιβουλεύονται
Την όποια χώρα
Προσπαθούν να ντυθούν στα λευκά
Αλλά μόλις που προλαβαίνουν
Να καμωθούν τους αθώους
Τα επιχειρήματα εξαντλούνται
Και μένουν ολόγυμνοι
Χωρίς κριτική
Ανάμεσα σε δανεικές λέξεις
Και χαλασμένους φωνόγραφους
Μένουν ανυπεράσπιστοι
Με τρομερή έλλειψη
Αρχαίων μνημείων
Εκεί που πονούν τ΄ αγκάθια
Εκεί που το αίμα
Κοχλάζει, ζέει
Σκεπάζει τα πάντα
Ολόγυμνοι στις ορέξεις
Των παμφάγων χρυσοκανθάρων.