Βουβό το πάθος μου για σένασιωπηλά τα δάκρυαΚι όταν χαμογελούσα με ό,τι έλεγεςκι όταν σε θαύμαζακαι πάλι τα κρατούσααπό σένα κρυφά Όποτε σ’ έβλεπα να περνάςόποτε θαύμαζα την κορμοστασιάκαι τα κυματιστά σου τα μαλλιάΜέσα μου πόσο σ’ αγαπούσααπέξω όμως όλα έμεναν κρυφά Κρυφό το πάθος μουβουβή η αγάπηΚαι δεν μιλούσα ούτε όταντο φεγγάρι φαινόταν πίσω σουΤότε που σ’ αγαπούσακι από κείνο πιο πολύΠου το παρατηρούσαόλη νύχτα μέχρι που έκλεινε τον κύκλο τουκαι χανότανμέσα στο σπίτι τού ήλιου Κι εγώ να στέκωπάντα σιωπηλός ΑκίνητοςΑιώνιος θαυμαστής τής ομορφιάςΓιατί όποιος με ζωγράφισετόσο παραστατικάτόσο αληθινάμού έδωσε γνήσια αισθήματααλλά όχιανθρώπινη λαλιά