ΑΧΝΗ Η μάνα έλεγε τα ψώνια της επομένηςκι εγώ σημείωνα.Ήταν φορές που από το σαπούνι στη ζάχαρηέπεφτε μέσα σε κάτι σιωπέςπυκνές, άβατες.Μια μέρα-έξι χρονών θα ήμουν-όπως συλλάβιζα “και κα-φέ”μου έπιασε άγρια το χέρι.Εσύ όχι!Τι όχι μάνα;Μη γίνεις η πέτρα της υπομονής, ακούς;Κρίμα να σκοτωθούν τόσοι περαστικοί * ΜΑΝΑ Βλέπω τα χέρια της να ξεσπορίζουν τις … Continue reading Ελίνα Αφεντάκη, Δύο ποιήματα