Νά σέ πάρει γιά μιά ακόμα φορά ή νύχταΓιά μιά άκόμα φορά ό ούρανός τών πραγμάτωνΝά μαζέψει έρείπια ματιώνΤό άτέλειωτο αίμα καί τήν ατέλειωτη θάλασσαΔική μου χίμαιραΠάθος νυχτερινό Μέσα στόν κόκκινο ούρανόΜές στόν έγκέφαλο τού ποιητήΤίς φλέβες του άνοιξε
Τό γυμνό φεγγάρι Τά χέρια μου μάζεψαν σκόνηΤοπία πετρωμένων πραγμάτωνΒαριές σκιές του θανάτου Είναι τώρα παντού τούτοΜές … Continue reading Αλέξης Τραϊανός, Ποιήματα