​Ότανμε μια τσέπη ξεχειλισμένηαπό λέξειςμυθικές καικίτρινες κάψουλες ανησυχίαςμπήκες στο δωμάτιο,το φωτεινό σώμαήταν δοσμένοστον πιο βαθύ ύπνο της αιωνιότητας·κι εκείνοι, κάτω από τη λευκή στοάκαθισμένοι,τα πικρά τους μπισκόταμε γλυκό καφέέτρωγανκαι εκ των έσω φυλλοροούσαν. *Από το βιβλίο “Γλώσσα και Γιορτή των Ονομάτων” (2012). Μετάφραση: Omed Qarani.