Καθώς πια τίποτα δε μου ανήκει μέσα στ’ ανάκτοραούτε καν το χρυσάφι της οροφής και τα μάρμαρακαι οι κονσόλες παγώσανε και τα μαλλιά σου σέρνονται πίσω από τασφιγμένα κρύσταλλακαι οι πλαφονιέρες σταλάζουν την τέφρα του χειμωνιάτικου ήλιουκαθώς οι λειμώνες δε βρίσκουνε πια την παλιά τους λαλιά Bλέπω πως λάθεψα γυρίζοντας έξω από θέρετραστο πυκνό δάσος … Continue reading Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, Τίποτα δε μου ανήκει