γνώρισαανθρώπους χωρίς ρίζεςχωρίς την μνήμη της γηςχωρίς τα νεράπου γλύψανε τις πατούσεςτων προγόνων τουςχωρίς τον απέναντιπου μας κοιτάμε μάτια όλο προσμονήγια έναμικρό έστω θαύμανοερά γκιζεράω στους δρόμουςκαι ρουφώ κατευθύνσειςτου ορίζοντακαθώς απλώνω το χέριγια ένα ανεπαίσθητο άγγιγμαμε το αεράκι στο μάθημα της ιστορίαςδεν συγκροτούσα ημερομηνίεςαλλά δράσεις και πρόσωπααποφάσεις και αιματοχυσίεςξεδιψούσα με τις σημαίεςπου κρεμιόντουσανσχισμένες στα μπαλκόνιαεκεί … Continue reading Μαρία Πανούτσου, Το μπορντέλο