Έτσι ως το θάνατο, πρόσωπα ενωμέναΑδέξιες κινήσεις της καρδιάς στο ξανακερδισμένο σώμα,Και πάνω του να πεθαίνεις, άκρα αλήθεια,Σ’ αυτό το σώμα παρατημένο στ’ αδυνατισμένα χέρια σου. Η οσμή του αίματος θά ‘ναι το αγαθό που ζητούσες,Τόσον ελάχιστον, αχτιδοβολώντας σε μια σέρα από πορτοκαλιές.Ο ήλιος θα στριφογυρίζει, με τη ζωηρή αγωνία τουΦωτίζοντας τον τόπο όπου όλα … Continue reading Yves Bonnefoy, Αλήθεια